EUREKA! Kujawy i Polska ojczyzną R1a-M417 i kolebką I.E.

Moderator: Lappa


Posts: 168
Joined: Mon Feb 18, 2013 6:50 pm
PostPosted: Sat Jun 14, 2014 9:55 am
Atim wrote:Wiarus,
czy masz link do całej powyższej mapy wraz z opisem?


http://www.ucl.ac.uk/mace-lab/publicati ... nal_1_.pdf

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Tue Jun 17, 2014 8:29 am
Kolejna uwaga.
Skąd na Kujawy mogli przybyć przodkowie M417?
Image

Pierwszymi, mezolitycznymi osadnikami na kujawskiej ziemi była prawdopodobnie ludność przybyła z Irańskiej Wyżyny, zapewne wnet po LGM, wyróżniająca się w Y-DNA haplogrupą I1 i - w części - I2. Ludność ta mogła być głównym czynnikiem mezolitycznej kultury janisławickiej. Pod wpływem naddunajskiej kultury lendzielskiej (Lengyel), około lat 3.700 przed Chr. tworzy ona na Kujawach pierwsze elementy kultury pucharów lejkowartych, KPL /TRB/, trwającej w niektórych osadach aż do około 1900 przed Chr.

Dlatego powiązanie genezy indoeuropeizmu z kulturą amfor kulistych nie oznacza wyłączności na tej ziemi, ani absolutnego autochtonizmu ludności haplogrupy R1a i jej przodków. Na jakimś etapie, zapewne poprzedzającym pojawienie się mutacji M417 w haplogrupie R1a, niewielki ród tej grupy przybył tu z Azji, zapewne Środkowej lub Bliskiego Wschodu i osiedlił się w rejonie już częściowo zagospodarowanym, sprzyjającym biologicznemu przetrwaniu i rozwojowi (nie miały tego szczęścia inne gałęzie rodu R1a!).
.

Posts: 168
Joined: Mon Feb 18, 2013 6:50 pm
PostPosted: Tue Jun 17, 2014 11:21 am
Atim, nie zgadzam się z tobą. Nie ma dowodów na migracje z Azji czy z Kaukazu. KAK i KCS powstały w wyniku akulturacji ludów mezolitycznych Europy Środkowej przez neolitycznych rolników KPL i KT.

ZYGMUNT KRZAK „GENEZA I CHRONOLOGIA KULTURY CERAMIKI SZNUROWEJ W EUROPIE”
http://www.rcin.org.pl/iae/dlibra/docmetadata?id=20432
str. 47
Proces genezy k. ceramiki sznurowej dokonał się na drodze akulturacji ludów mezolitycznych Europy Środkowej, które zetknąwszy się z wyżej rozwiniętymi k. pucharów lejkowatych i trypolską przejęły od nich szereg elementów i stworzyły kulturę o gospodarce i wierzeniach takich jak tam te kultury , różniącą się jednak odmiennymi tradycjami w zakresie kultury materialnej.

str. 19

Wielu badaczy podziela przekonanie, że wczesna ludność neolityczna sąsiadowała ze społecznościami mezolitycznymi, które żyły jeszcze przez jakiś, nie wiadomo jak długi, czas obok ludności o neolitycznej kulturze. Toteż słusznie uważa się, że środkowoneolityczna k. pucharów lejkowatych, której początki d atu je się na schyłek V tysiąclecia p.n.e. (uwzględniając kalibrację), jest rezultatem akulturacji ludności mezolitycznej, która przejęła elementy kultury neolitycznej pod w pływem oddziaływania kultur wstęgowych. Lecz naszym zdaniem proces akulturacji nie zakończył się około 4000 p.n.e., lecz trwał dalej, aż po czasy pojawienia się k. amfor kulistych i ceramiki sznurowej. Otóż również geneza k. amfor kulistych świadczy o trwaniu tego procesu jeszcze w IV tysiącleciu p.n.e. I tak w 1963 r. T. Wiślański wysunął hipotezę o mezolitycznej genezie tego zespołu, lecz nie był wstanie przytoczyć pewnych dowodów. Świadectw a przyszły później. W 1976 r. B. Balcer ogłosił pracę, w której dla kilku narzędzi k. amfor kulistych przytoczył dokładne analogie z kręgu mezolitycznej k. janisławickiej w Małopolsce. Również z Małopolski pochodzi inne świadectwo. Otóż dla Złotej, dla cmentarzyska zwierzęcego k. amfor kulistych, A. Lasota-Moskalewska w 1977 r. wykazała istnienie bydła o cechach wczesnego udomowienia, wcześniejszego niż w innych starszych kulturach neolitycznych w Polsce, a więc udomawianie bydła miało miejsce również w późnym neolicie. Przykłady te w skazują na możliwość mezolitycznego pochodzenia również k. ceramiki sznurowej.
Jak wspomnieliśmy, szereg badaczy uważa, że ludność mezolityczna przetrwała w głąb okresu neolitycznego. Należą tu B. Richthofen, R. Feustel, O. Menghin, M. R. Daniel, H. Reinerth, L. Kozłowski, L. Coulonges, E. Octobon, S. K. Kozłowski, Z. Bagniewski.


O genezie ludności mezolitycznej pisałem wcześniej:

Wiarus wrote:W książce Kaczanowskiego i Kozłowskiego – „Najdawniejsze dzieje ziem polskich”

Dalej w książce czytamy na str. 81 o schyłku epoki lodowej:
Image
Mamy więc wyraźny podział Europy na część zachodnią i wschodnią. W części wschodniej mamy kontynuację kultury graweckiej i w końcowej fazie łowcy mamutów zaczynają polować na bizony i konie na stepie i w późniejszym czasie im zapewne przypadnie zasługa udomowienia konia.
Ponowne zasiedlenie Europy po epoce lodowcowej wyglądało najprawdopodobniej tak:

Image


I teraz część najciekawsza, dotycząca już Słowian: gdzie i jak ukształtował się język PIE.
W Wikipedii czytamy o powstaniu kultury bugo-dniestrzańskiej:
Kultura bugo-dniestrzańska - neolityczna kultura Ukrainy rozwijająca się od VI tysiąclecia p.n.e. na terenie dorzecza Bohu i Dniestru. Powstała na podłożu miejscowej ludności mezolitycznej. Była pierwszą kulturą rolniczą na tym terenie. Osady tej kultury położone są zawsze w pobliżu wody lub na wyspach rzecznych. Zabytki to głównie motyki z poroża jelenia, mikrolity i naczynia ceramiczne o stożkowatym dnie, zdobione ornamentem wstęgowym.
Najstarsza faza preceramiczna jest znana m.in. ze znalezisk w m.Soroki[1].
Według Anatola Klosowa, który swoje badania oparł na datowaniu szczątków kopalnych z wykrytą haplogrupą Y-DNA R1a1 kulturę bugo-dniestrzańską stworzył lud indosłowiański[2].

http://pl.wikipedia.org/wiki/Kultura_bu ... a%C5%84ska


Jeden z największych autorytetów w dziedzinie historii PIE amerykański antropolog i archeolog David W. Anthony pisze w książce „The Horse, the Wheel, and Language” na str. 148 o powstaniu kultury bugo-dniestrzańskiej i stwierdza, że język PIE ukształtował się z języka ludności mezolitycznej zamieszkującej ten region od epoki lodowcowej:

Image

http://books.google.pl/books?id=0FDqf41 ... ed&f=false

Z ludności mezolitycznej zamieszkującej ten region od epoki lodowcowej wykształciły się populacje słowiańskie bogate w R1a. Nie jest wykluczone, że początki języka prasłowiańskiego mogą sięgać mezolitu.


Wiemy, że Y-DNA R1 było obecne wśród łowców mamutów 24000 lat temu.
Dlatego łączę R1a z potomkami łowców mamutów, którzy przetrwali okres zlodowacenia na północy Morza Czarnego i w okresie mezolitu mieszali się ludnością magdaleńską o hg I2a, tworząc substrat mezolityczy z którego później wykształciły się kultury Bug-Dniestr, amfor kulistych i ceramiki sznurowej.

Duża część mtDNA pierwszych PIE pochodziła z KPL i KT, o czym świadczy fakt, że w kulturach IE w Azji pojawiają się neolityczne mtDNA z Polski.

Wiele jednak wskazuje na to, że to właśnie od substratu mezolitycznego regionu Dniepru, Dniestru i Wisły pochodzi język i wierzenia które stały się podłożem języka i wierzeń PIE.

Ciekawy artykuł o tym jak psy pomagały naszym przodkom polować na mamuty:
http://science.psu.edu/news-and-events/Shipman5-2014

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Tue Jun 17, 2014 2:51 pm
Wiarus wrote:Atim, nie zgadzam się z tobą.

Tak, nie ma obowiązku się zgadzać.
Tylko jeżeli ktos zaprzecza drugiemu, musi sie wylegitymować argumentami, a nie samymi przypuszczeniami i poglądami.

Nie ma naukowego dowodu tam, gdzie pisze się np.:

"wielu badaczy podziela przekonanie"
"słusznie uważa się"
"naszym zdaniem"
"Wiślański wysunął hipotezę"
"przykłady wskazuja na mozliwość"
"szereg badaczy uważa"
"zasiedlenie Europy po epoce lodowcowej wyglądało najprawdopodobniej tak"
"the foragers' language might have ben part"
"their dialect probably died with their culture"
"wiele wskazuje na to"

Czy to są jakiekolwiek dowody przeciw mojej tezie?
gdzie są jakiekowlwiek konkrety, logicznie odpowiadające na temat...?

Gdyby bowiem wystarczającym argumentem było to, że się coś uważa, przypuszacza, hipotezuje...,
to nie przystępowałbym do swojej pracy nad amforami kulistymi i archeologią Kujaw.
Raczej kupiłbym sobie psa i poszedłbym z nim na spacer!
...............

Poza tym są inne problemy.
1) od czasu powstania niektórych cytowanych przez Ciebie pozycji upłyneło już trzydzieści-czterdzieści lat.
Te prace na tematy archeololgiczne w tym czasie zestarzały sie i stały sie same w sobie ARCHEOLOIGIĄ.

2) nadto przydałoby się wiedzieć, jakie - dla Klosowa - szczątki kopalne w Y-DNA wykryły haplogrupę R1a w kulturze Bug-Dniestr? Masz jakis cytat z tej Wiki? Kto go napisał?

3) jaka jest informatywność haplogrupy H lub innych mtDNA, aby orzekać, że "w kulturach IE z Azji pojawiają się neolityczne mtDNA z Polski". Jakie to są te "kultury IE z Azji"?

4) po co ten rysunek Fig.1, co on mówi na nasz temnat? W czym Zvelebil mi zaprzecza?
Ufff!
.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Wed Jun 18, 2014 12:41 pm
L. Czerniak, The neolithization of the Cuyavian communities (Archeologia Polona 1988) wskazuje trzy cechy wówczas świeżo odkrytej, ale bogatej grupy archeologicznych znalezisk wDębach, stan. 29, datowanych na schyłek 6. tysiąclecia przed Chr., obejmujących pozostałości udomowionej owcy-kozy i świni, manifestujących odrębność wobec dotychczasowej tradycji kulturowej myśliwych-zbieraczy szeroko rozumianego kompleksu Malgemose:
a) przynależność do tradycji kultury janisławickiej,
b) oparcie wytwórczości prawie w 100 % na krzemieniu czekoladowym,
c) obecność w tym kompleksie wyrobów typowych dla kultur Kaukazu i Krymu (Kukrek, Grebeniki).

To wszystko każe dostrzegać szlak penetracji i kolonizacji tej części kujawskiej ziemi przez ludność pochodzącą z nadczarnomorskiej strefy formowania się kultur rolniczych. Jednak przybycie i powstanie kompleksu typu Dęby było incydentem jednorazowym, skoro nie wykazało większego wpływu na rozwój neolitycznych kultur LBK oraz TRB.

Ten wniosek L. Czerniaka jest w pełni usprawiedliwiony, gdy się zwróci uwagę na daleko późniejszą ekspansję genetyczną, czyli powstanie liczniejszych gałęzi rodu R1a - nie natychmiast po przybyciu oraz nie natychmiast po powstaniu mutacji M417.
.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Fri Jun 27, 2014 11:16 am
W ostatnim czasie Jacek Wierzbicki wysunął nieźle uzasadnioną tezę, że "W efekcie przerwania połączeń komunikacyjnych między [różnymi grupami ludności KPL] dochodzi do zaniechania stosowania współnej, charakterystycznej dla tej ludności i akceptowanych przez nią wartości, symboliki. Lukę tę zapełnia pojawienie się grup ludności KCSz /KGJ/, które choć niewielkie, dzięki swej ruchliwości na nowo scalają i "udrażniają" cały obszar wielkodolinny/.../ Dzięki temu trwanie grup ludności postpucharowej można śledzić w głąb KCSz, przynajmniej do horyzontu grup lokalnych". Przeżywanie technologicznych cech "pucharowych" w wytwórczości społeczności KCSz "można uznać za dowód na przetrwanie jakiejś postaci grup ludności, dziedziczących pucharowe tradycje wytwarzania naczyń aż ... do poziomów grup lokalnych KCSz". Widocznie zmiana identyfikowanej kultury archeologicznej (w tym, przypadku KPL > KCSz) "nie musi być równoznaczna ze zmianą etnosu, a zanik kultury archeologicznej nie jest wystarczającą przesłanką aby podejrzewać wymarcie jej etnosu"
(J. Wierzbicki, Wielka kolonizacja. Społeczności kultury pucharów lejkowatych w dorzeczu środkowej Warty, Poznań 2013, s.295-297).

Powyższa teoria J. Wierzbickiego może być potwierdzeniem charakteru jednostki taksonomicznej ceramiki sznurowej nie jako kultury, lecz horyzontu, w którym obok populacji haplogrupy R1a znalazły swoje miejsce także bardziej od nich autochtonne populacje haplogrupy I1-I2.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Sat Aug 02, 2014 8:05 am
Potwierdzeniem związku indo-irańskiego rodu Ariów i całej azjatyckiej gałęzi wyróżnionej mutacją Z93 z polską praojczyzną w kulturze amfor kulistych mogą być następujące fakty:

1. Opublikowane 2 czerwca 2014 r. wyniki badań genetycznych, antropologicznych i archeologicznych szczątków, zwłaszcza ze środkowego okresu epoki brązu, wydobytych z grobów na terenie południowego Ałtaju (na terenie zachodniej Mongolii), które wskazują, że dwóch spośród czterech mężczyzn z indoeuropejską mutacją Z93 odznaczało się jednoznacznymi europejskimi cechami fizycznymi (np. niebieski kolor oczu i rozjaśniony kolor włosów), a kobiece szczątki wykazały rzadką mitochondrialną grupę H1b, dla której znaleziono pięć współczesnych meczów mt w Polsce i jeden w Portugalii.
Ten mitochondrialny związek z Polską świadczy zapewne o wspólnej, męsko-żeńskiej migracji na Wschód, w kierunku Ałtaju - z naszego właśnie kraju.
http://eurogenes.blogspot.com.au/2014/0 ... golia.html

2. W hinduizmie rozwinięta jest tradycja swastyki jako symbolu kultu solarnego. Choć swastyka jest obecna w większości starożytnych kultur świata, to jednak jej euroazjatycki najstarszy ślad w hinduiźmie ma - jak sie wydaje - swoje źródło w starszej kulturze amfor kulistych w Polsce w postaci znaku swastyki zewnątrz i wewnątrz amfor (np. Rębków, woj. mazowieckie, najpóźniej 3100-2600 przed Chr.) i bardzo licznych podobnych znaków solarnego kultu.
Image
Na temat tradycji swastyki w kulturach: http://pl.wikipedia.org/wiki/Swastyka.
W świecie indoeuropejskim nie znaleziono symbolu swastyki wcześniejszego niż w polskiej KAK.
Niemiecka encyklopedia o "Hakenkeuz" podaje, że w Europie (poza przemilczaną przez nią Polską) najstarsze symbole swastyki znaleziono w Drosa w widłach Solawy i Łaby oraz w Roßlau nad Łabą z czasu około 3000 przed Chr. [czyli na terenie pochodzącej z Polski kultuy amfor kulistych]. Droga pochodzącego z Europy symbolu wiodła przez Azję Mniejszą do Indii. Ustalono dotąd, że im im dalej od tego obszaru, tym młodsze są archeologiczne znaleziska tego symbolu. W Troy w Azji Mniejszej - około 2500 lat przed Chr.

3. Na podstawie materiałów grobowych archeolodzy domyślają się istnienia w kulturze amfor kulistych obrzędu pogrzebowego par ludzkich, zwanego na terenie hinduizmu sati. Obrzęd taki realizowany był pochówkami żon zmarłego mężczyzny lub pochówkami umiłowanych przez niego zwierząt domowych, wyposażanych dodatkowo w honorowe dary. Paralelę ideologiczną między ofiarą lub samoofiarą żon lub umiłowanych zwierząt szczególnie dostrzegała M. Gimbutas, widząc w tej praktyce rezultat dominującej roli mężczyzny w ustroju patriarchalnym; patriarchat panował przecież już w rodach kultury amforowej. Ślad obrzędu sati dostrzeżono także w praktykach grupy złockiej.
Obyczaj sati został przeniesiony, z pewnością przez ludzi haplogrupy Z93, do Indii, gdzie w hinduizmie od starożytności prawie do współczesności praktykowano dobrowolne lub wymuszone przez tradycję (samo)spalenie czy zabijanie i pogrzebanie żony obok zmarłego męża. Z Indii ideologia ta przenosi się później na niektóre inne kraje Azji.
Na temat tradycji obrzędu sati w kulturach: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sati_(ceremonia)

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Mon Aug 25, 2014 2:37 pm
Tak, tego elementu ludnościowego i ich kultury nie mozna nie doceniać! 
/Nowa redakcja/

Rola społeczności haplogrup I1 i I2.
Języki pre-pragermańskie i pre-praindoeuropejskie


 Rola społeczności haplogrup I1 i I2.
Języki pre-pragermańskie i ich indoeuropeizacja
(Uwaga. Tradycyjnie język praindoeuropejski datuje się na czas pierwszych migracji i powstania jego dialektów, tj. około 3.000 lat przed Chr., podobnie jak język pragermański na około 700 lat przed Chr. Wcześniejsze formy tych języków, do których postaci nie możemy dojść metodą standardowych analiz lingwistycznych, oznaczamy przedimkiem "pre-")
Powiązanie genezy indoeuropeizmu z kulturą amfor kulistych nie oznacza, jak widzieliśmy, jej wyłączności, pierwszeństwa ani absolutnego autochtonizmu ludności haplogrupy R1a-M417 i jej przodków na tej ziemi.
(Wydaje się na przykład, że właściwymi twórcami kultury Bug-Dniestr, niekiedy błędnie przypisywanej Praindoeuropejczykom, mogły być owe stare, już w Europie autochtonne populacje haplogrup I1 i I2, po prostu "staroeuropejskie". Powstały one około 25-30 tysięcy lat temu, gdzieś na południowych obrzeżach Morza Czarnego lub Kaukazu (tam znajdujemy ojcowską dla nich grupę IJ) i potem, zapewne wnet po LGM, pojawiły się na północnopontyjskiej płaszczyźnie, nad Bohem, Dniestrem i górnym Dnieprem, później zwłaszcza w kulturach kręgu Boh-Dniestr.)
.
"Staroeuropejska"przedindoeuropejska haplogrupa I (Y-DNA)

Image
.
Image
(źródło: Eupedia)

Dziełem tej samej haplogrupy I1-M253 oraz I2a2-M223 były zapewne mezolityczne kultury półwyspu Jutlandzkiego, południowej Szwecji i północnych Niemiec.
Archeogenetyka potwierdza wczesną obecność w tym regionie Europy haplogrup I (I1 i I2). Mamy teraz wyniki archeologicznych szczątków Y-DNA z pięciu północnych Europejczyków około 6000 przed Chr., z czasu jeszcze przedrolniczego (Lazaridis et al. 2013). Wszystkie wykazały haplogrupę I. Cztery przykłady haplogrupy I są ze Szwecji. Dwa szkielety wykazały haplogrupę I* (nie znaleziono dalszych mutacji). Inne dwa ze Szwecji - z haplogrupą I2 (nadto jedno I2 z Luksemburga). Nadto na terenie Niemiec (Liechtenstein Cave) stwierdzono haplogrupę I2a2 w archeologicznych szczątkach czterech mężczyzn z epoki brązu, z około 1000 lat przed Chr.

Image
.
Image

Pierwsze mezolityczne kultury na polskich ziemiach to komornicka (od około 8.000 do ok. 5.000 lat przed Chr.) i jej zmodyfikowana kontynuacja, chojnicko-pieńkowska (od ok. 4.000 do ok. 3.000 lat przed Chr), były swoim pochodzeniem i ludnością powiązane albo nawet tożsame z kulturami i ludnością na terenie Danii i przyległych ziem północnych Niemiec i południowej Szwecji. Były to kultury: Maglemose (w Duvensee i Svaerdborg; od ok. 9.000 do ok. 6.000 przed Chr.), Kongemose (od ok. 6.000 do ok. 5.200 przed Chr.) i Ertebolle (od ok. 5.300 do ok. 4.000 lat przed Chr.).

Szczególnym dziełem zapewne tej samej ludności była kultura pucharów lejkowatych (skróty: pol. KPL, niem. TRB, ang. FBC). Swoje wpływy osadnicze rozprzestrzeniała od Jutlandii i południowej Szwecji przez Polskę po granice Mołdawii oraz od dolnej Łaby po środkowy Bug (przejmując tu teren północnej flanki kultury lendzielskiej).

Image

Kultura pucharów lejkowatych rozwijała się w czasie się od około 4.100 lub 3.700 do koło 2.500 lat przed Chr. (J. Wierzbicki, Wielka kolonizacja, s.156), pod wpływem neolitcznych elementów późnej ceramiki wstęgowej grupy brzesko-kujawskiej (KPCW) i lendzielskiej, pochodzenia naddunajskiego. Powstała ona zapewne na terenie Kujaw. Była dziełem ludności autochtonnej, jeszcze nie zindoeurpeizowanej.
Ludność oraz kultura KPL (TRB), zdaniem archeologów, miały niemałe znaczenie dla dalszego rozwoju neolitu i eneolitu w Polsce, nie tylko gospodarcze, ale także etniczne. Kulturze pucharów lejkowatych, jak i jej wyżej omówionym poprzedniczkom na ziemiach polskich i u styku ziem niemiecko-sakandynawskich, trzeba przypisać jakieś formy języka pre-pragermańskiego (PPG), zainicjowanego już w trakcie wczesnej migracji gdzieś z Bliskiego Wschodu przez pontyjskie stepy ku Bałtykowi. Taki też wniosek mogą sugerować badania lingwistyczne fińskiego naukowca Mikko Heikkila (2014): Wkład Fennoskandii do prahistorii języków w czasie i przestrzeni, http://dienekes.blogspot.com/2014/08/in ... rians.html
oraz https://helda.helsinki.fi/handle/10138/135714 
Ludność ta zapewne już w trakcie swej, zapoczątkowanej około 10.000 lat przed Chr. migracji z nadmorskich ziem pontyjskich w kierunku północnych Niemiec, Jutlandii i południowej Skandynawii i potem w ramach kultury Maglemose, Kongemose, Ertebolle i pucharów lejkowatych formowały etnos pre-pragermański. Tradycyjne językoznawstwo od dawna widziało w językach grupy germańskiej blisko 30 procent elementów nieindoeuropejskich czy raczej przedindoeuropejskich, pochodzących zapewne z języka rodu I1 i I2.
Natomiast indoeuropeizacja tej ludności i jej kultur następowała po "nałożeniu się" na teren kultury kormornickiej i chojnicko-pieńkowskiej oraz pucharów lejkowatych na polskich i sąsiednich ziemiach kultury janisławickiej, amfor kulistych i horyzontu ceramiki sznurowej, wyróżniających się praindoeuropejską haplogrupą R1a (z mutacją M-417 i jej podgrupami).
Oczywiście, populacje haplogrupy I1 i I2 były w tym czasie (i już od dawna) szeroko rozprzestrzenione w Europie. Dlatego wpływały na kształt także innych europejskich języków i grup etnicznych. Zadaniem indoeuropejskiego językoznawstwa jest zidentyfikowanie językowych elementów haplogrupy I1-I2 i ich historycznych wpływów.

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Tue Aug 26, 2014 4:38 pm
Aktualne podsumowanie / Extract / Resume
/a zarazem artykuł w calości/

http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/p ... ropejczycy

Posts: 587
Joined: Thu Mar 15, 2012 11:59 am

YDNA:
Adam-L74; R1a-YP4700
MtDNA:
H14a
PostPosted: Wed Sep 10, 2014 4:50 pm
Atim wrote:Aktualne podsumowanie / Extract / Resume
/a zarazem artykuł w calości/
http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/p ... ropejczycy


Trochę inne podsumowanie.
Geneza wspólnoty praindoeuropejskiej (ród, ojczyzna i język PIE).
Teoria kujawska (extract)

( http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/p ... ropejczycy )

1. Praindoeuropejski ród R1a-M417. To, co jednoznacznie łączy ludzi języka indoeuropejskiego w Europie i Azji, jest gentyczny ród z ojcowską mutacją M417, aktualnie oznaczany na drzewie współczesnego człowieka jako gałąź (haplogrupa) R1a1a1-M417, w skrócie R1a-M417 lub R-M417. Wyróżnia on zwłaszcza ludy słowiańskie w Europie (do ok. 50% ludności; w Polsce 57%), a w Azji zwłaszcza indo-irańskich Ariów (do ok. 25% ludności). Powstanie mutacji M417datuje się obecnie na około 5200 lat przed Chr., prawdopodobnie na Kujawach. W linii prostej jest on potomkiem powstałej gdzieś w południowo-wschodniej Azji (Sundaland?) mutacji M420, która na filogenetycznym drzewie współczesnego człowieka wyznacza początek wielkiej ojcowskiej gałęzi, R1a-M420, datowany na około 9000 lat przed Chr.

2. W kręgu janisławicko-rodoostrowskim na Kujawach. Około połowy szóstego tysiąclecia przed Chr. niewielka grupa praindoeuropejskiej ludności tego właśnie genetycznego ojcowskiego rodu R1a-M420, migrując przez Bliski Wschód, gdzie w Anatolii zostawia jakąś część i ślady jej prajęzyka IE, przechodzi przez Kaukaz, ziemie nadczarnomorskie, Rudoj Ostrow nad Dnieprem i polskie Janisławice i przybywa na Kujawy. W archeologicznym kręgu janisławicko-rudoostrowskim, reprezentowanym szczególnie przez osadę Dęby 29 nad rzeką Bachorzą, ludność ta, jako jedyna, w pełni realizuje niesiony przez siebie model protoneolitycznej kultury kaukasko-nadczarnomorskiej (L. Domańska 1990). W sztuce wytwarzania narzędzi, używania materiałów krzemiennych i protoagrarnych tendencji odznacza się ona wyraźnymi cechami dystynktywnymi względem innych lokalnych kultur mezolitycznych (L. Czerniak 1988), świadcząc równocześnie o swym odrębnym pochodzeniu i odrębności językowej, zapewne już praindoeuropejskiej.

3. W kulturze amfor kulistych. Po etapie rozwoju następuje zanik tej kultury, spowodowany zapewne kryzysem demograficznym ludności haplogrupy R1a. Około 4000 lat przed Chr. powstaje tu stopniowo jakby zupełnie nowa kultura, amfor kulistych, znów z wyraźnymi cechami dystynktywnymi (M. Szmyt 1996 i 2010), w której później genetyka rozpoznaje ród R1a, pochodzący od tylko jednego wspólnego przodka, z wyróżniajacą Praindoeuropejczyków mutacją M417.

4. Indoeuropeizacja rodu I1 i i2. Terytorium kultur janisławicko-rudoostrowskiej i amfor kulistych prawie dosłownie nakłada się na terytorium kultur mezolitycznych - komornickiej i chojnicko-pieńkowskiej oraz neolitycznej kultury pucharów lejkowatych (J.K. Kozłowski 1998), tworzonych zapewne przez staroeuropejskie rody I1 i I2, będące we wspólnocie genetycznej i archeologicznej z ówczesną ludnością północnych Niemiec, Jutlandii południowej Skandynawii, językowo zapewne pre-protogermańskiej. Fakt tego spotkania musiał wpłynąć na wczesną ich indoeuropeizację.

5. Indoeuropeizacja ludności R1b. Przy spotkaniach ludności R1a w kulturze amfor kulistych i horyzontu sznurowego z bratnimi grupami italo-celtyckiej ludności R1b w archeologicznej kulturze pucharów dzwonowatych i unietyckiej (Wielkopolska, Śląsk, Czechy) doszło także do ich pełnej indoeuropeizacji językowej i powstania dialektów kentumowych, głównie zachodnioeuropejskich.

6. Migracje ludności i dialektów IE. Około 3250 lat przed Chr. kultura amfor kulistych i jej ludność dociera już do środkowej Łaby i Solawy, gdzie zostaje objęta horyzontem kultur ceramiki sznurowej i gdzie zidentyfikowano haplogrupę R1a-M417 (W. Haak 2008), prawdopodobnie w podgałęziach z mutacjami CTS4385 lub Z284, migrującymi na zachód i północ Europy. Nadto od około 2950 roku przed Chr. kultura amfor kulistych pojawia się na Wołyniu, Podolu i Mołdawii, a także na północno-wschodnich terenach, w dorzeczu Narwi (choć niektóre elementy tej kultury docierają nawet do rzeki Wołgi i podnóży Kaukazu). To migracja rodu R1a-M417 i jego podgałęzi, zwłaszcza z mutacją “bałtosłowiańską” Z280 i “aryjską” Z93, a wraz z tą ludnością – migracja kolejnych dialektów języka praindoeuropejskiego.

[7. Fenomen regionu nad Bachorzą. Archeolodzy zauważają zaskakujący "fenomen miejsca" w pradolinie rzeki Bachorza na Kujawach, z miejscowościami zwłaszcza: Dęby, Dobre i Smarglin. Na tym niewielkim obszarze zarejestrowano "niezwykłe bogactwo różnorodnych tradycji kulturowych", począwszy od protoneolitu, przez neolit, późny neolit, interstadium neolitu-brązu, do brązu w kulturze łużyckiej włącznie. Zidentyfikowano tu kilkanaście znanych w Polsce kultur lub grup archeologicznych z tamtych epok, przy czym wiele z nich zdradza na tle innych regionów swoją wczesność, podpowiadając, jakoby miejscowa ludność nad Bachorzą była ich inicjatorką albo przynajmniej niezwykle aktywną w przejmowaniu z bliższa lub dalsza cudzych inicjatyw kulturowych – i to do tego stopnia, że niekiedy trudno wskazać właściwego ich inicjatora i twórcę (zob. Czebreszuk, Makarowicz 1990; Czebreszuk, Ignaszak, Łoś 1997)].
PreviousNext

Return to Język Polski

Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest